Samet Durgun Fotoğrafçı
Dizin
TR

Yanında Kalan Fotoğrafçılar: Varıştan Sonra Göç Fotoğrafçılığı

Günce · Alan rehberi · Güncelleme: Ekim 2026

Varıştan sonra göç fotoğrafçılığı için bir alan rehberi: Avrupa'da yıllarca aynı insanlarla kalmış, gösterecek bir kitabı ya da sergisi olan fotoğrafçılar. Benim çalışmamın yeri.

Ben Samet Durgun, Berlin'de çalışan bir fotoğrafçıyım. Come Get Your Honey kitabını bu şehirdeki kuir, trans ve toplumsal cinsiyet normlarına uymayan mülteciler ve sığınmacılarla birlikte yaptım; bu rehberlerde de aynı sorular üzerine çalışan fotoğrafçıları ve sanatçıları bir araya getiriyorum.Sanatçı beyanının tamamı, biyografi ve özgeçmiş → Alan rehberleri →

Göç fotoğrafçılığının büyük kısmı sınırda, teknede ya da kampta çekiliyor. Bu rehber varıştan sonraki göç fotoğrafçılığı hakkında: insanlar bir yere vardıktan sonra aynı insanlarla, tek bir yerde, yıllarca kalmış ve bakılabilecek bir şey ortaya koymuş fotoğrafçılar. Come Get Your Honey’yi Berlin’de böyle yaptım ve başka kimlerin böyle yaptığını bilmek istedim.

Avrupa için kısa cevap: Fransa’da Olivier Jobard, İspanya’da Felipe Romero Beltrán, İngiltere’de Rich Wiles, Ruba al-Hindawi ile birlikte, Almanya’da Thomas Byczkowski ve Jennifer Zumbusch; arkalarında da daha eski birkaç isim.

Listenin bir anlamı olsun diye dört kural koydum. İnsanlar fotoğrafların çekildiği yerde zaten bulunuyor olmalı; sınır, tekne, kamp ve geçiş işleri bu yüzden referans noktaları bölümünde. Aynı insanlar olmalı ve yıllar boyunca; bir sezon değil, her seferinde başka bir grup da değil. Bakılacak bir şey olmalı: yayıncısı olan bir kitap ya da adı belli bir kurumda bir sergi; iki maddede henüz ikisi de yok ve bunu söylüyorum. Ve 2000’den bu yana yapılmış olmalı; daha eski işler için kısa bir bölüm var.

Herkesi Ekim 2026’da kendi sitesine, yayıncısına ya da işi gösteren müzeye göre kontrol ettim; kaynaklar birbirini tutmadığında birini seçmek yerine bunu ilgili maddede belirtiyorum. Baktığım isimlerin çoğu aynı sınavda, yani aynı insanlarla ilgili olanda, elendi.

Bir bakışta

Fotoğrafçı Bulunduğu yer Öne çıkan iş Kalış
Olivier Jobard Paris Notre famille afghane, Les éditions de Juillet 2010’dan beri tek bir aile
Felipe Romero Beltrán Paris / Madrid Dialect, 2023 Sevilla’da dokuz adam, üç yıl
Sibylle Fendt Berlin Holzbachtal, nothing, nothing, 2020 Tek bir barınak, 2015–2018
Thomas Byczkowski Hamburg Menschen – keine Zahlen, 2019 Birkaç mülteci, yaklaşık iki yıl
Rich Wiles ve Ruba al-Hindawi İngiltere’nin kuzeyi In Which Language Do We Dream?, 2021 2017’den beri tek bir aile
Nihad Nino Pušija Berlin Duldung, 1997; Duldung Deluxe, 2010 Bosna’dan gelen Roman aileler
Thana Faroq Hollanda how shall we greet the sun, 2023 Kendisinin de üyesi olduğu bir grup, yaklaşık iki yıl
Farren van Wyk Hollanda Mixedness is my Mythology, 2026 Kendi ailesi, 2021’den beri
Jennifer Zumbusch Bonn Ankommen in Deutschland 2015’ten beri tek bir aile, henüz kitap yok
Maria Feck Hamburg The New Arrivals, Spiegel Online Tek bir aile, yaklaşık on sekiz ay, kitap yok
Candida Höfer Köln Türken in Deutschland, 1970’ler Köln ve Düsseldorf, 1979’a kadar
Brigitte Kraemer Herne So nah, so fern, 2000 Ruhr’daki aileler, 1985’ten itibaren
Henning Christoph Essen Mustafas Traum, 2021 Ruhr, 1977–1989
Rineke Dijkstra Hollanda Almerisa Tek bir kız, 1994–2008
Patrick Zachmann Paris Ma proche banlieue, 2009 1984’te Marsilya, 2005’ten itibaren yeniden
Samet Durgun Berlin Come Get Your Honey, 2021 Neredeyse elli kişi, 2018’den beri

Varıştan sonra aynı insanlarla kalanlar

Olivier Jobard Paris
Fransız ve bulabildiğim hiçbir şey kendisinin göçmen olduğunu söylemiyor. 2010'da Fransa'da bir erkek çocukla tanıştı ve o günden beri onu fotoğraflamayı sürdürdü, sonradan çocuğun kardeşleriyle birlikte. İlk bölüm 2018'de Perpignan'daki Visa pour l'Image'da gösterildi. İkinci bölüm, Notre famille afghane kitabına (Les éditions de Juillet) ve Ekim 2024'te Paris'te Académie des beaux-arts sergisine dönüştü; sergi metni yöntemini şöyle aktarıyor: "je reste avec les gens aussi longtemps qu'ils veulent de moi" (insanlar beni istedikleri sürece onların yanında kalıyorum). Visa pour l'Image ve yayıncısı ilk bölüm için sekiz yıl, Académie ise on yıl diyor; bu yüzden bir süre değil, başlangıcı yazıyorum.
Felipe Romero Beltrán Paris / Madrid
Fas'tan gelip Sevilla'da yaşayan dokuz genç adam, 2020'den 2023'e, üç yıl boyunca fotoğraflandı. Loose Joints, Dialect'i Nisan 2023'te yayımladı; İngilizce ve İspanyolca 176 sayfa, birkaç yazarın metinleriyle, yazarlardan biri de bu adamlardan biri. O yıl Foam Paul Huf Ödülü'nü kazandı ve Dazed, 2024'te Amsterdam'daki Foam sergisini haberleştirdi; haberde fotoğrafçı, bu zaman çizelgesi için "bana bunu aynı insanlarla uzun bir süre boyunca geliştirme fırsatı verdi" diyor.
Sibylle Fendt Berlin
Şubat 2015'ten barınağın kapandığı Aralık 2018'e kadar, Kara Orman'daki sığınmacılar için toplu bir barınak olan H8'i düzenli olarak, çoğunlukla üç ila beş gün kalarak ziyaret etti. Huck üç yıl içinde on dört ziyaret sayıyor. Orada yaşayan, birkaç Afrika ülkesinden ve Orta Doğu'dan gelen genç erkekleri fotoğrafladı. Kehrer, Holzbachtal, nothing, nothing'i 2020'de yayımladı, 168 sayfa; Ostkreuz sergisi KONTINENT Ekim 2020'de Berlin'deki Akademie der Künste'de açıldı. Bu yerin yalıtılmışlığını aktarmanın en iyi yolunun "olup bitene odaklanmak ve tekrarla çalışmak" olduğunu söylemiş. H8 bir şehirde değil bir köyde ve aynı adamların her seferinde orada olduğunu söyleyen bir şey bulamadım; bu yüzden ikinci kuralımı yalnızca yarı karşılıyor. Fendt, bilgi sayfamdaki portremi de çekti ve Kehrer benim de yayıncım. 2021'de birlikte bir Kehrer panelinde yer aldık.
Thomas Byczkowski Hamburg
2015 ve 2016'da Hamburg'a gelmiş birkaç mülteciyi, 2017'nin başından itibaren yaklaşık iki yıl boyunca takip etti. Sonuç, PDF olarak ücretsiz, 68 sayfalık bir fotoğraf kitabı, Menschen – keine Zahlen; Bertelsmann Stiftung tarafından Ocak 2019'da yayımlandı; bir de vakfın kendi fuayesinde, dört siyah-beyaz hikâye dizisinden oluşan bir sergi. Yayıncı bir vakıf, ticari bir yayınevi değil. Fotoğrafladığı insanlara Almanca da öğretti ve onlara resmî makamlarla işlerinde yardım etti. Bir aile birkaç ev boyunca izleniyor.
Rich Wiles ve Ruba al-Hindawi İngiltere'nin kuzeyi
Wiles, 2017'de İngiltere'nin kuzeyine yerleşmiş Ruba al-Hindawi ve ailesiyle çalışmaya başladı. Bradford'daki Impressions Gallery sonucu 7 Ağustos'tan 13 Kasım 2021'e kadar gösterdi; küratörü Anne McNeill'di, yanında bir gazete vardı. Sergi Ocak 2025'e kadar Leicester, Oldham ve Scarborough'yu dolaştı. Ruba, gazetenin yazarı olarak Wiles ile birlikte anılıyor; gazetedeki fotoğraflar Wiles'ın, onun ve çocuklarının. Wiles, birlikte çalışmanın "bazı fotoğraf projelerinin doğasında olabilen güç yapılarına meydan okumaya çalıştığını" söylüyor. Çalışma Ekim 2021'de Impressions'ın duvarlarındaydı; galeri için Photobook Fair konuşmamı yaptığım ay da buydu.

Kendi insanları

Nihad Nino Pušija Berlin
1992'de, savaş sırasında Saraybosna'dan Berlin'e geldi ve şehirde Bosna'dan gelen Roman aileleri fotoğrafladı. Duldung 1997'de NGBK'da gösterildi. Duldung Deluxe 2010'dan itibaren European Center for Constitutional and Human Rights'ta gösterildi ve Bosna, Kosova ve Sırbistan'dan Roman gençlere yöneldi. The Berliner'a, bu kadar yakına girebildiğini çünkü kendisinin "içeriden biri, Alman değil" olduğunu söyledi. Aynı ailelerin yıllar boyunca görünüp görünmediğini söyleyen bir kaynak bulamadım; bu yüzden burada, belgelenmiş bir dönüş için değil, içeriden bakış için yer alıyor. Berlin'de kuir fotoğrafçılar rehberimde de, Queens için, yer alıyor.
Thana Faroq Hollanda
Hollanda'da, oraya birkaç ülkeden gelmiş küçük bir genç kadın grubuyla yaklaşık iki yıl. Yemen doğumlu ve kendisi de grubun bir üyesi. Kitap, how shall we greet the sun, 2023'te Lecturis tarafından yayımlandı; çalışma 2024'te Breda'daki De StadsGalerij'de Grounding – Stories of Migration sergisinde gösterildi. Sanatçı açıklaması şöyle diyor: "Amacım, yaşadığımız değişimler ışığında duygusal iç manzaramızı keşfetmek." İki yıl, kendisinin tarihsiz bir cümlesine dayanıyor; bu yüzden süreyi yaklaşık olarak okuyun.
Farren van Wyk Hollanda
1993'te Güney Afrika'da doğdu, altı yaşında ailesiyle Hollanda'ya taşındı ve 2021'den beri onları evde fotoğraflıyor. Bu, göçten on yıllar sonrası ve akrabalarla birlikte yapılmış; yani listenin geri kalanından farklı türde bir kalış. Mixedness is my Mythology'deki portreler ve sahnelenmiş anlar, ailesiyle, onlar işbirlikçi olarak, yapılmış. Kendisi bunu "samimi bir aile projesi" olarak adlandırıyor. Kitap Fw:Books ve Deadbeat Club Press'ten (2026) çıktı; Fotomuseum Den Haag, ona 2026'da ilk kişisel müze sergisini verdi, elliden fazla fotoğrafla.

Henüz kitabı olmayanlar

İki madde bakılacak bir şey kuralından geçemiyor ve ikisini de tutuyorum, çünkü yıllar ve aynı aile gerçek.

Jennifer Zumbusch Bonn
2015'te Bonn'daki bir mülteci barınağında başlattığı bir kamera projesi aracılığıyla bir aileyle tanıştı ve onları ziyaret etmeyi sürdürdü. Ankommen in Deutschland (Almanya'ya Varış), kendi sayfalarında 2015'ten başlıyor ve bitiş yılı olarak 2025 verilmiş, ama tarihli son fotoğraflar 2024'e ait. Kitap yok. Kendi listesinde 2017'de Bonn'daki Buchmesse Migration'da bir kişisel sergi, 2018'de Elf Perspektiven kolektifiyle bir sergi ve 2018'de Bonn'daki Haus der Geschichte'de bir katılım yer alıyor: bir aile pazar günü ve müze dergisinde bir haber. Bir müzede ya da galeride kişisel bir sergi bulamadım. Aynı listeye göre karma sergilerde de yer almış; bunların arasında FREELENS'in 2017'deki bitte warten… sergisi ve 2024'te Düsseldorf'taki sichverbinden var. Sitesi, "die ständigen räumlichen und persönlichen Veränderungen" (sürekli mekânsal ve kişisel değişimler) kaydetmek için ziyaret ettiğini söylüyor.
Maria Feck (Eva Thöne ile) Hamburg
Spiegel Online yazarı Eva Thöne ile birlikte, Almanya'ya yerleşen bir aileyi yaklaşık on sekiz ay boyunca, 2017'den 2018'e, The New Arrivals dizisinde izledi. Bir kitabını ya da sergisini bulamadım; yani iş Spiegel Online'da duruyor ve 2018 KAUSA Medienpreis'in projeler kategorisini kazandı; ödül, iş birliğinden çıkan çok ortamlı bir hikâye için Thöne ile paylaşıldı. İyi bir portrenin ne olduğu sorulduğunda şöyle yanıt verdi: "Man sollte auch einmal ohne die Kamera dabei sein, den Menschen zuhören und Vertrauen aufbauen" (insan bazen kamerasız da orada olmalı, insanları dinlemeli ve güven kurmalı). Spiegel sayfalarını açamadım, bu yüzden fotoğraflar hakkında daha fazlasını söyleyemem.

Önce gelenler

Bu işlerin çoğu 2000’den önce yapıldı. Yalnızca bir kısmı aynı insanlar kuralını karşılıyor ve her madde bunun nasıl olduğunu söylüyor.

Candida Höfer Köln
Türken in Deutschland dizisini, misafir işçi programıyla Batı Almanya'ya gelmiş Türk aileleriyle, 1970'lerin başı ile 1979 arasında Köln'de ve Düsseldorf bölgesinde yaptı. Fotoğraflar Köln'deki parklarda başlıyor ve aileler onu evlerine davet edince içeri taşınıyor. Alman ve bunları tek başına çekti. İş, 1979 tarihli 80 renkli slayttan oluşuyor. Museo Reina Sofía koleksiyonunda, M HKA'nın Ensembles arşivi sanatçının izniyle belgeliyor ve 2009'da Museum Morsbroich'te gösterildi. Aynı ailelere dönüş ziyaretlerine dair bir kayıt bulamadım ve sonraki işleri mimari iç mekânlar.
Brigitte Kraemer Herne, Ruhr
Türkiye'den ve başka ülkelerden Ruhr bölgesine gelmiş aileleri, Herne, Essen, Duisburg ve Bochum gibi kentlerde fotoğrafladı; 1985'te bir yıllık bir burs ile başladı, fotoğraflar 1998'e kadar tarihli. Klartext, So nah, so fern kitabını 2000'de yayımladı ve Pixelprojekt sayfasındaki kendi metni şöyle diyor: "Die Kontakte, die damals zu verschiedenen ausländischen Familien entstanden sind, bestehen heute noch" (o zaman çeşitli yabancı ailelerle kurulan bağlar bugün hâlâ sürüyor). Ruhr Museum'un çalışmalarına genel bakış sunan sergisi, Wie man lebt – wo man lebt, bu uzun soluklu projelere ayrılmış bir bölüm içeriyor ve 4 Nisan 2027'ye kadar uzatıldı. Kaynaklar hiçbir dönüş ziyaretini tarihlemiyor; bu yüzden ana listede değil, burada.
Henning Christoph Essen
1977'den 1989'a kadar Essen'de ve daha geniş Ruhr bölgesinde, Batı Almanya'ya yerleşmiş Türk işçi göçmenler ve aileleri arasında fotoğraf çekti: iş, düğünler, ev. İlk fotoğraflar GEO dergisine gitti; dergi 1979'da bir foto röportaj yayımladı ve bir on yıl daha fotoğraflamayı sürdürdü. Çalışma, 2021'de Klartext Verlag'dan çıkan 240 sayfalık Mustafas Traum kitabında ve Essen'deki Ruhr Museum'da Ekim 2021'den Ekim 2022'ye kadar süren bir sergide. O yıllar için şöyle diyor: "Ich war ständig dort und auch akzeptiert" (sürekli oradaydım ve kabul gördüm).
Rineke Dijkstra Hollanda
Almerisa, Hollanda'da önce bir kızı, sonra genç bir kadını izliyor: 1994'ten 2008'e on bir portre, ilki Leiden'deki bir kabul merkezinde. Dijkstra'nın söylediğine göre önce altı ayda bir ziyaret etmiş, sonra "iki yılda bir fotoğraf çekmeye başlamış". Yalnızca bu seriye ait bir kitap yok; Stedelijk Museum 2005–06'da gösterdi ve serinin tamamı Guggenheim Museum Publications'ın 2012 tarihli retrospektif kataloğunda. 2000'den önce başlıyor, ama portrelerin çoğu bundan sonra çekildi ve tek bir kişiyi izliyor.
Patrick Zachmann Paris
1980'den 2007'ye uzanan retrospektif Ma proche banlieue'ün Marsilya bölümü. 1984'te, çoğu göçmen ailelerin çocukları olan, şehrin kuzey mahallelerinden on bir gence kamera verdi ve onların altı ay boyunca kendi kimlikleri üzerine çalışmasını sağladı. 2005'ten itibaren onları yeniden aramaya çıktı; bu, Bar Centre des Autocars (2007) filmine dönüştü. 2009'da Paris'teki Musée de l'histoire de l'immigration'da gösterildi ve aynı yıl Éditions Xavier Barral tarafından yayımlandı; film bir DVD'de, daha büyük bir kitabın bir parçası olarak. Büyük kısmı 2000'den önce yapıldı.

2000’den önceye giden ve sınavı geçemeyen dört isim daha var: her biri bir topluluğa genel bakış ya da tek bir sezonluk çalışma, hiçbiri aynı insanlara dönüşü göstermiyor. Bertien van Manen’in Vrouwen te gast (Sara, 1979) kitabı Hollanda’da işçi göçmen kadınları ve göçmenlerin eşlerini fotoğraflıyor; Fw:Books 2024’te arşivinden fotoğraflar ve yeni metinlerle yeni bir kurguyu I Am the Only Woman There adıyla yayımladı. Çiğdem Yüksel sonradan aynı kadınlardan bazılarını aradı. 1976’da Almanya’ya gelen Mehmet Ünal 1970’lerden beri Türk işçi göçmenleri fotoğrafladı ve çalışmaları Völklinger Hütte’de ve Hamburg’daki Museum für Kunst und Gewerbe’de gösterildi. Lisl Ponger’in Fremdes Wien kitabı (Wieser, 1993) Viyana’da 1991’den 1993’e haftalık bir gazete için, çoğunlukla toplulukların düzenlediği kamusal etkinliklerde yapıldı. Ergun Çağatay’ın Wir sind von hier çalışması ise Mart ile Mayıs 1990 arasında Paris ajansı Gamma için çektiği bir foto röportaj; 2015’e kadar özel arşivinde kaldı ve 2021’de Ruhr Museum’da gösterildi.

Referans noktaları

İki iş bu listenin dışında kalıyor, çünkü ikisi de geçişi kaydediyor. Daniel Castro Garcia’nın Foreigner çalışması 2015 ve 2016’da Avrupa’ya göçü kapsıyor: Kuzey Afrika’dan İtalya’ya varışlar, Yunanistan ve Balkan rotası, bir de Calais ve Idomeni kampları. Richard Mosse’un Incoming kitabı (MACK, 2017) termal bir kamerayı geçişlere ve kamplara yöneltiyor ve aynı yıl Barbican’da gösterildi. Castro Garcia ayrıca 2017’den beri Sicilya’daki bir kabul merkezinde bir grup gençle, I Peri N’Tera adlı seride çalışıyor; proje 2015’te başlamış, web sitesinde duruyor ve bir kitabını ya da sergisini bulamadım.

Yakın olan ama yine de aynı şey olmayan iki iş daha var. Tina Enghoff’un Migrant Documents çalışması (Journal, 2013), 2011 ve 2012’de Kopenhag’da belgesiz göçmenlerle, yedi seride, bilerek anonim olarak yapıldı. Andrea Diefenbach’ın Land ohne Eltern kitabı (Kehrer, 2012; yeni baskı 2016) aynı Moldovalı hanelere Moldova’da ve İtalya’da dönüyor, ama büyük kısmı geride kalan çocuklarla ilgili.

İkisinin de karşılığını, yani varıştan sonra, yıllar içinde, içindeki insanlarla bir Alman şehrinde yapılmış bir kitabı arıyorsanız, bu rehberde iki tane var: Byczkowski’nin Menschen – keine Zahlen kitabı ve benimki. Benimki, kuir, trans ve toplumsal cinsiyet normlarına uymayan insanlarla yapılan kitap.

Dışarıda bırakılanlar ve nedeni

Aradığınızda bazı isimler karşınıza çıkacak; bu yüzden her birinin hangi sınavda elendiğini yazıyorum. Heike Steinweg’in Ich habe mich nicht verabschiedet (Seemann, 2018) kitabı, Berlin’de sürgündeki kadınların 33 stüdyo portresi; 2015’ten beri çekilmiş, her biri kadının kendi yazdığı bir metinle birlikte. Müze, kamerayı çıkarmadan önce onlarla uzun uzun konuştuğunu söylüyor; yıllar içinde dönüş ziyaretlerine dair bir iz bulamadım. Maziar Moradi’nin Ich werde deutsch çalışması, farklı insanların on altı sahnelenmiş görüntüsü, her biri tek bir sahne. Çiğdem Yüksel’in Je moest eens weten kitabı (nai010, 2024), Türkiye’den gelen 22 birinci kuşak kadın: her birinin gezici bir stüdyoda çekilmiş yeni bir portresi, söyleşiler ve aile albümü fotoğrafları var. Bertien van Manen’in 1979’da fotoğrafladığı kadınlardan bazılarını gerçekten aradı, ama aynı insanlara yıllar içinde tekrarlanan ziyaretler bulamadım. Buraya ait olup benim kaçırdığım bir kitap biliyorsanız, bana söyleyin.

Eserleri nerede görebilirsiniz

Bunların çoğunu bir küratör gidip görebilir. Essen’deki Ruhr Museum Çağatay’ı, Christoph’u ve şimdi de Kraemer’i gösterdi. Museum Ludwig’in, Ela Kaçel ve Barbara Engelbach’ın DOMiD ile birlikte küratörlüğünü yaptığı In Situ: Photo Stories on Migration sergisi, 2021’de işçi alım anlaşmaları kapsamında gelen işçilerin özel fotoğraflarını Köln’in profesyonel fotoğraflarının yanına koydu. Berlin’deki Museum Europäischer Kulturen, Temmuz 2016’dan itibaren daHEIM sergisini açtı; kaçmış insanlar burada duvarları kendileri devraldı. Breda’daki De StadsGalerij’de FOTODOK’un sergisi, Fotomuseum Den Haag ve Impressions Gallery yukarıda. Berlin’de de kendi serimin asıldığı yerler Fotografiska Berlin ve Museum für Fotografie.

Benimki nerede duruyor

Come Get Your Honey varıştan sonra, aynı insanlarla, yıllar içinde yapıldı. 2018’de başladım ve sürüyor. Kehrer Verlag’ın 2021’de yayımladığı kitap (ISBN 978-3-96900-031-1) tamamlandı. Neredeyse elli kişi katıldı ve kitapta on beş kişi var. Bunlar Berlin’de yaşayan kuir, trans ve toplumsal cinsiyet normlarına uymayan mülteciler ve sığınmacılar; ben onlardan biri değilim: Alman-Türk-Abhaz’ım, 2013’te Berlin’e geldim ve kendimi toplumsal bir sürgün olarak tanımlıyorum. Bunu siparişlerle değil arkadaşlıklardan yola çıkarak yaptım ve ortada bir kitap yokken fotoğraflara birlikte baktık ve bazı şeyleri eledik.

Yukarıdaki Alman kitaplarına ve sergilerine, içlerindeki insanların hangi fotoğrafların girdiği konusunda söz sahibi olduğuna dair bir kayıt var mı diye baktım ve hiçbir yönde bir şey bulamadım. Yayıncılar nadiren söyler. Bu, öyle bir şey olmadığı anlamına gelmez. Daha fazlası olsun isterdim.

İçindeki insanlarla nasıl çalıştığım Uygulamada Dinlemek yazısında, serinin tamamı da çevrimiçi. Bu rehber, mülteciler, zorunlu göç ve sığınma üzerine çalışan fotoğrafçılar rehberimin bıraktığı yerden devam ediyor; orada çalışmalar çoğunlukla varışta bitiyor. Daha dar olanlar Almanya’daki kuir mülteci yaşamının fotoğrafçıları ve kuir mülteciler, sığınma ve göç üzerine fotoğraf kitapları. On bir alan rehberinin tamamı tek bir sayfada bir arada.

Kaynaklar

Yukarıdaki bilgilerin nereden geldiği. Fotoğrafçının kendi sitesi varsa, adı oraya bağlanır. Her birini Ekim 2026'da birincil bir sayfaya göre kontrol ettim. Üçünü açamadım ve bunu maddelerde söylüyorum: Foam'ın Dialect için kendi sayfası (sergi Dazed'e dayanıyor), Maria Feck için Spiegel Online sayfaları ve Jennifer Zumbusch'un FREELENS ve Düsseldorf sayfaları (tarihler kendi listesinden geliyor).

← Alan rehberleri